બાપુની ગાડી અને અમદાવાદની ગાયો – ઘનશ્યામ ઠક્કર (ઓએસીસ)

cows-on-streets.jpg

જાણીતી વાત છે. ગુજરાતના સૌરાષ્ટ્રમાં આઝાદી પહેલાં ત્રણસોથી વધારે નાનાં-મોટાં રજવાડાં હતાં. કેટલાક રાજાઓની માલિકીમાં નાનકડી નૅરોગેજ કે મીટરગેજ ટ્રેઇનો પણ હતી. સ્વાભાવિક રીતે, જયારે બાપુ મુસાફરી કરવાના હોય ત્યારે ટ્રેન માટે ઉપડવાનો સમય નક્કી નહતો. બાપુ જલદી આવે, તો ટ્રેન જલદી ઉપડે. બાપુ મોડા પડે, તો ટ્રેન તેમની રાહ જુએ.

પણ આઝાદી પછી બધાં રાજ્યોનું વિલીનીકરણ  થઈ ગયું, અને ટ્રેનોની માલિકી ભારત સરકારની બની ગઈ. એટલે ટ્રેનો તેના ટાઇમટેબલ અનુસાર આવે અને ઉપડે. પણ બાપુ હજી જુની દુનિયામાં જ જીવે.

એકવાર ટ્રેનના સમયે એમના નોકર સાથે બાપુ સ્ટેશન જવા નીકળ્યા. થોડા મોડા હતા. નોકરે કહ્યું, ‘બાપુ, ગાડી આવવાની તૈયારી છે, જરા પગ ઉપાડો.’ બાપુ કહે, ‘હું’. અને એ જ મંદ ગતિએ ચાલતા રહ્યા. ગાડી સ્ટેશન પર આવી ગઈ.

નોકરઃ ‘બાપુ, દોડો નીકર ગાડી હાલતી થશે.’

બાપુઃ ‘હું’

અને એ જ ગતિએ ચાલતા રહ્યા.

ગાડી ઉપડવાની વ્હીસલ વાગી, અને ગાડી મંદ ગતિએ ગતિમાન થઈ, ત્યારે બાપુ સ્ટેશનથી થોડાં ડગલાં જ દૂર હતા. દોડે તો ટ્રેન પકડી શકાય તેમ હતું.

નોકરઃ ‘બાપુ! આ ગાડી તો હાલી. દોડો નહિતો ચૂકી જશો.’

બાપુઃ ‘ઇ ગાડીને જાવું હોય તો જાય, ઇના હારુ મારી ચાલ્ય બગાડું?’

————

વર્ષો પહેલાં હું અમદાવાદમાં ઉછરીરહ્યો હતો.

ત્યારે અમદાવાદના રસ્તાઓ પર મુખ્યત્વે સાઇકલો જ જોવા મળે. ટુ-વ્હીલર ખૂબ જ થોડાં, અને કારો તો નહિવત્. ગાયો છૂટથી મુખ્ય માર્ગો પર ઘૂમે, પણ ખાસ તકલીફ પડે નહીં.

૪૦ વરસ પછી અમદાવાદ આવ્યો ત્યારે પહેલાં સાઇકલો હતી તેનાથી વધારે મોટર સાઇકલ અને સ્કુટરો દેખાય છે, અને પહેલાં સ્કુટર હતાં એનાથી વધારે કાર રસ્તાઓ પર દેખાય છે. પણ તો ય, ગાયો તો રસ્તા પર ઘૂમે છે, જાણે હજી ૧૯૬૦ હોય. ટ્રાફિક માટે માથાનો દુખાવો. કૂતરાં જો એક હોર્ન સાંભળે, તો એક ક્ષણમાં બાજુએ ખસી જાય. પણ ગાયો? શાન્તિથી પોતાની મરજી પ્રમાણે, પોતાની પસંદગીના માર્ગ પર, પોતાને પસંદ સ્પીડથી ટહેલે. તમારાં હોર્ન કોણ સાંભળે?

એકવાર સાંકડા રસ્તા પર ડ્રાઇવ કરી રહ્યો હતો. રસ્તા વચ્ચોવચ એક ગાય ટહેલતી ટહેલતી ચાલે. બરોબર રસ્તાની સેન્ટર લાઈન પર. મારાથી ન તો ડાબી બાજુ તેને ઓવેરટેઇક થઈ શકે , ન તો જમણી બાજુએ. મેં ઘણાં હોર્ન માર્યાં, પણ ગાય મૅડમ પાછું વળીને જુએ પણ નહીં. મારી પાછળ ઘણાં વાહન પણ હોર્ન માર્યા કરે. છેવટે મેં, ગાયને ઇજા ન થાય એ રીતે, ધીરેથી કાર અડકાડી. ગાયે, જાણે પૂંછડા પર કાગડો બેઠો હોય તેમ ખંજવાળી નાખ્યું, અને એ જ માર્ગ પર પહેલાં જેમ ચાલવાનું ચાલું રાખ્યું. મેં ફરીથી ગાયને કાર અડકાડી. આ વખતે ગાયે પાછું વળી મારી સામે જોયું. ગુસ્સાથી. જાણે મને કહેતી હોય, ‘તમારે ઉતાવળ હોય એટલે હું મારી ચાલ બગાડું?’ અને ફરીથી રસ્તાની મધ્યમાં ટહેલવાનું ચાલુ રાખ્યું.

ઘનશ્યામ ઠક્કર (ઓએસીસ)

—————————————-

Ghanshyam Thakkar

Oasis Thacker

About Ghanshyam Thakkar

Music Composer, Music Arranger, Music Producer, Poet, Lyricist, Blog Editor, Audio Recording and Mixing Artist, Web-page Design Artist, Electrical Engineer(B.E.), Project Manager
This entry was posted in Club Oasis, Comedy, Essay, Ghanshyam Thakkar, Gujarati Blog, Gujarati Literature, Gujarati Net, Gujarati Prose, Humor, Oasis Thacker, Oasis-Humor, Oasis-Thoughts, कॉमेडी, घनश्याम ठक्कर, घनश्याम ठक्कर (ओएसीस), प्रहसन, विचार विमर्श, કૉમેડી, ગુજરાત, ગુજરાતી નેટ, ગુજરાતી બ્લોગ, ગુજરાતી સાહિત્ય, ઘનશ્યામ ઠક્કર, મંતવ્ય, વતનપ્રેમ, વિમર્ષ-કણિકા and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *